Franciscus wordt in 1181 of 1182 geboren als Giovanni (Italië), zoon van de rijke lakenkoopman Pietro di Bernadone. Hij groeit op in weelde en leidt aanvankelijk een zorgeloos leven in Assisi, een stadje in Midden-Italië. Hij geniet met volle teugen en droomt over het ridderschap. Dat mislukt echter en hij belandt zelfs in de kerker van de vijand. Gelukkig wordt hij vrijgekocht door zijn familie: eind goed, al goed? Nee. Franciscus kan niet meer aarden in zijn oude, vertrouwde leventje.  

De ontmoeting met een melaatse – iemand die je normaal gesproken uit angst voor besmetting uit de weg zou gaan – maakt iets in hem los. Hij realiseert zich dat een ommekeer nodig is. Als hij in een klein kerkje bidt, hoort hij de roepstem van God. Franciscus gaat op die roepstem in door zich radicaal los te maken van zijn aardse rijkdom. Van nu af aan zet hij zich in voor de armen en iedereen die er om wat voor reden dan ook niet meer bij hoort.  

In 1209 sticht Franciscus de orde der minderbroeders: de eerste gemeenschap van ‘franciscanen’. Onder zijn leiding groeit een broederschap die zich wijdt aan gebed, evangelie, eenvoud en liefde voor alle schepping.

In 1224 ontving Franciscus op de berg La Verna de stigmata — de wonden van Christus — als zichtbaar teken van zijn vereniging met het lijden van Jezus.
In 1226 stierf hij in diepe armoede, maar in grote geestelijke rijkdom, en twee jaren later werd hij heilig verklaard door paus Gregorius IX. 

De geest van Franciscus leeft voort — niet alleen in verhalen, maar concreet in de wereld: de minderbroeders franciscanen functioneren vandaag nog steeds en verspreiden wereldwijd zijn boodschap van broederschap, nederigheid en respect voor mens en schepping.  

Wie Franciscus leert kennen — niet alleen als heilige, maar vooral als broeder, pelgrim en dienaar — ontdekt een blijvend getuigenis van geloof, hoop en liefde. Zijn leven nodigt uit om eenvoudig te leven, te delen, te zorgen voor de kleinsten, en vrede te zoeken met God, medemens en schepping.